मन्दिरमा मेरो नामको धुपबाती बलायौ किन

जलेकै थिएँ तिमी नजिक भएर जलायौ किन

मान्छे हुँ मपनि त मुटु हो चस्किएर दुख्छ

छलेर अर्को मुनाबाट तिमी फेरी पलायौ किन

टुटेफूँटेका सपना जोडेर जीउँने कोशिश गर्दै थिएँ

यो मनको मौन तलाउँमा पसी ढुंगा चलायौ किन

आस्था संगालेर लघाएको पर्खाल तिमीले नाँघेर

अनयासै भत्काई त्यसलाई तिमीले ढलायौ किन

मन्दिरमा मेरो नामको धुपबाती बलायौ किन

जलेकै थिएँ तिमी नजिक भएर जलायौ किन

झुपडीमा आगो लगाएको। छ यहाँगरिबको उठीबास लगाएको छ यहाँबस्तीहरुमा आगो सल्काएको छ यहाँगरिबहरु लाई भाकै प्यासै तरपायकोछ यहाँएक पेट भर्न पाएका छैन यहाँहावाँमा जिउ छोप्ने टालो छैन यहाँदिन रात परिस्रम गरेको ज्याला पाएका छैन यहाँपसिनाको मुल्ये केहो थाहा छैन यहाँखोलाको किनारमा गिट्टी र बालुवा चालेर ज्यान पाल्नेलाई कस्ले हेर्छ र यहाँ ।जस्ले पसिनाको धारा बगाउँछ त्यस थाहा हुन्छपसिना कस्तो हुन्छ यहाँचिल्ला गाडी चड्नेहरु लाई के थाहाखाली खुट्टा हिड्दा कस्तो हुन्छ यहाँझुपडीमा बस्दा छानो चुहिएर पानी खस्दा कसलाई के थाहापलाष्ट्रिक ओधेर सत्नु पर्दा कस्तो हुन्छ यहाँदिन भरि नाम्लोमा भारी बोग्दा बेलुका पेट भरी खान नपाउदाकस्तो हुन्छ कसले बुझि देला यहाँमाघ पौषको बिहानीको टुसारोमा हावाँ छेक्ने टालोनहुदा खाली खुट्टले टुसारोमा हिड्नु पर्दा कस्तो हुन्छ यहाँमहलमा बस्नेहरु लाइ के थाहा कस्तो हुन्छ यहाँ ।

बाहिर हेरेको आज, बेस्सरी पानी परिरहेको देखें,
भित्र हेरेको,तिम्रो मायाको मलाई बानी परिसकेको देखें ।
जति छटपट पानी नपाउँदा माटोले गर्ने गर्छ
त्यति नै छटपट तिमी नहुँदा मुटुले बेहोरेको भेटें ।।

लामो तर्साई पछि बुँदाले धर्ती अगं छुँदा,
जसरी प्रेमको भोगमा झस्किने गर्छे तरंगसित ।
मात्र तिम्रो कल्पनाले मनको दैलो लिप्दा,
बहावको अनुभव रंगिन्छन् अंग-अंगसित ।।

बादलले ढाकेपछि मध्य दिनैलाई निभाइदिने पानीको जोश,
तिम्रो सामिप्यको कल्पनाले मात्र उडिजाने मेरा होश ।
उस्तै उस्तै लाग्छन् यी दुईका गुण-दोषका सार,
एक तिमी नै,जसको सामु नपरि सकल मेरा हार ।।

भीषण गर्जन पछि,अत्तालिएको धर्तीलाई सम्हाल्दै पानी,
उसैका वरिपरी फोहोरा अनि मुस्लो बनी बग्दो पो रहेछ।
एक रुपले तर्साउने अनि अर्को रुपमा हर्ष बनि उदाउने,
उस्तै गुण-दोष लिदैं,हेर, पानी तिमि बनि पो बहेछ ।।

आज फेरि त्यही घरको दैलो मैले टेकें
सपनीमा आज फेरि त्यही देश देखें
झलमल्ल हिमालले आभा छर्दै थिए
छहरा-छांगा प्रकृतिमा सुर भर्दै थिए
"सुन्दरता" लेख्न खोज्दा "नेपाल" मैले लेखें
सपनीमा आज फेरि त्यही देश देखें
साना-साना मन्दिरमा नि देवताको वास थियो
उनलाई खुशी बनाउने भक्तहरुको आश थियो
"शान्ती" माग्दै आरतीमा आँखा मैले सेकें
सपनीमा आज फेरि त्यही देश देखें
आज फेरि आफ्नै घरको दैलो मैले टेकें
सपनीमा आज फेरि त्यही देश देखें
सपनीमा आज फेरि त्यही देश देखें।।

सुने भावीले भेटिन्छ भन्थे कसैले ।
केहि घाउले चेतिन्छ भन्थे कसैले ।
चुप रहेर हेर्दैछु आमा रोएको ।
घाँटी बोल्नेको रेटिन्छ भन्थे कसैले ।
जति सागर घुमेनि हुन्न निसान ।
हिड्या पाइला मेटिन्छ भन्थे कसैले ।
गर अन्याय मैमाथि न्याय नगर ।
सोझो बीचमा चेपिन्छ भन्थे कसैले ।
मागी आधार उसँग,परें भरोसा ।
ढुङ्गे देउता बेचिन्छ भन्थे कसैले ।

एकपाटो काँढे तार, एकपाटो छुरा धार ।
बिर्सदैछु आँखा चिम्ली,नसोध है समाचार ।
बिसाएर आएँ भारी ,सुनकोशी तिर पारी ।
बढ्दैछ नि पीर लौन ,एक दुई तीन चार ।
जति नजिक भएँ म ,उति गहिरो गएँ म ।
आफैंलाई बिर्सि सकें ,नसम्झाऊ बारम्बार ।
हुन्छ रे सत्य हजार, बुझ्नेहरु अनुसार ।
मन छैन सफा भने नगर भो यो श्रृंगार ।
भन्थे बाले ए दिनेश ,पहिला आफूनै चिनेस् ।
बग्नु काल बगेपछि ,केको हार के गुहार ।

कती एक्लै बस्नु मैले भन पियारी ।

रुदैन र तिम्रो मन पियारी ।।

कती बितायौँ एक्ला एक्लै रात सक्छ्यौ भने

तिमी गन पियारी ।

नभन कै बाध्यता तिम्रा र मेरा भक्कानो

छुट्छ झन पियारी ।

सबैथोक बिर्सिन्छु

तिम्रो यादमा दुब्लाउदै गयो तन पियारी ।

तिमी छैनौ यँहा सन्तोष छैन

कत्तीके रैछ र खै धन पियारी ।